Afgelopen donderdag hebben de laatste deelnemers hun spiegelreflectietrajecten afgerond. Uit de ervaringen probeer ik in een schrijfsel een essentie over te brengen van een onderwerp dat is voorbijgekomen. Hoe mooi is het dat ik jullie deze keer niet door mijn bril – een uitermate bijzondere bril overigens – laat kijken. Zonder snijden, bijschaven of aanpassen is hier de persoonlijke ervaring van een van onze deelnemers:
Lieve Spiegelaar, Ik had me mentaal voorbereid op het traject Probleemstelling: check! Verbeterpunten: check! Theoriesnacks gelezen: check! Vertraagd: check! Pen en papier voor het stappenplan: Check!
Hoe anders is mijn spiegelreflectietraject verlopen! Opnieuw blijkt maar weer dat de belangrijkste processen in het leven zich niet laten afvinken. Had ik dat van tevoren kunnen weten? Ik had misschien de definities erbij moeten zitten: Een spiegel is (in dit geval) een persoon die licht weerkaatst zonder verstrooiing. Het oppervlak van de spiegel moet daarom glad zijn zodat de weerkaatsing plaatsvindt. Een reflector is (in dit geval) een persoon die lichtstralen terugkaatst naar de bron van dat licht, zonder het licht zelf opnieuw uit te zenden of te veranderen.
Mijn spiegel was smetteloos glad. Alles perfect teruggekaatst krijgen is even slikken. Gelukkig was mijn spiegel ook mild en vriendelijk. Ik verdenk hem er wel van dat hij tijdens het reflecteren wat extra licht terugzond naar de bron (ikzelf, in dit geval). En ik; ik ben hem er heel dankbaar voor, want ik heb veel meer zicht gekregen op mijn schaduwplekken. Broodnodig voor verandering van de jarenlang ingesleten patronen. Ik zie delen van mijzelf letterlijk helderder en veelkleuriger dan daarvoor. Alsof er vlakjes transparant geslepen zijn. En dat bij zulk hardnekkig materiaal!
Voor mij is wel duidelijk dat alleen de veilige verbinding die tot stand komt met een ander mens, in staat is om de hele regenboog aan kleuren tevoorschijn te toveren.
Ik ga voor niks minder. Dit keer alleen zonder checklist. Mijn dank is groot!