Drie weken geleden zijn we gestart met onze nieuwe groep spiegelaars. Een combinatie van studenten Pabo en senioren. In de bijeenkomst hebben we onder andere stilgestaan bij de thema’s kwetsbaarheid, professionele identiteit en actief luisteren. Het woord diepgang kwam vele malen ter sprake en aan het eind van de bijeenkomst vroeg een van onze senioren of ik een theoriesnack wilde schrijven over diepgang. In mijn enthousiasme heb ik de uitdaging aangenomen en er een schepje bovenop gedaan door te zeggen dat ik er ook meteen een blog over zou schrijven.
In de periode na de bijeenkomst, heb ik het woord ‘diepgang’ in mij laten betijen. Betijen, in de betekenis van “z’n gang laten gaan’ oftewel in mij laten resoneren. Wat kom ik zowel letterlijk als figuurlijk tegen als ik het woord diepgang aanwezig laat zijn.
Aangezien ik altijd eerst een context voor mezelf bouw, ben ik aan het zoeken en lezen geslagen. Het woord diepgang laat zich in technische zin makkelijk duiden. De betekenis waar ik naar zocht bleek zich wat minder makkelijk te tonen.
In eerste instantie zie ik de definitie “De afstand waarmee een boot onder water zakt” en “Diepte in geestelijk opzicht”. Dit geeft nog niet echt veel houvast!? Diepte en zakken impliceren echter wel naar beneden gaan of zakken in.
En zo ging ik nog een tijd door met proberen te doorgronden wat diepgang is, totdat ik het zoeken losliet (hoewel diepgang zeker wel zoeken met zich meebrengt). Door het loslaten van het zoeken kon ik proberen te voelen wat diepgang voor mij betekent. Uiteindelijk geven we toch onze eigen woorden en betekenis aan…wat het ook moge zijn. Diepgang is voor mij het afdalen naar mijn binnenwereld. Niet zozeer naar het punt waar je, het denkt te weten, maar daaronder. Daar waar je beland in het niet weten, in het zoeken, in het ongemak. Daar waar je ‘soms’ de ander nodig hebt om je te faciliteren in het proces naar de diepte, waar je gemakshalve niet komt. De ander, niet om je antwoorden te verschaffen, maar des te meer om je te bevragen zodat je steeds een stukje dieper kan zakken. Zakken naar daar waar de antwoorden niet meer als vanzelf omhoogkomen. Daar waar het overwoekerd is door overtuigingen, mechanismen, angsten, eigen waarheden etc. En daar waar je niet anders kan dan stilstaan om te voelen en te onderzoeken om zo bij je eigen weten te komen. Diepgang zit niet verpakt in een frame, het heeft geen duidelijk begin- of eindpunt en geen specifieke vorm. Soms zit het in de stilte en soms in het ruizen van de wind, soms in een vraag en soms in een situatie. Het ervaren van diepgang staat centraal en dat is voor iedereen anders.
Onlangs heb ik samen met mijn collega een workshop mogen geven over de Spiegelreflectiemethode. Tijdens de bijeenkomst “Jeugd Centraal” georganiseerd door Jeugdbescherming Overijssel en Samen Veilig Midden Nederland heb ik mijn binnenwereld gedeeld met de buitenwereld. Ten overstaan van een diverse groep mensen ben ik door de jongvolwassene Cynthirella, bevraagd op een persoonlijk thema. Daar waar het in eerste instantie een cognitief relaas bleef (waarin ik absoluut zoekende was) werd ik ineens geraakt. Ergens in de diepte vond er contact plaats met iets wat ik niet had kunnen voorzien. Dit leverde verwarring maar ook pracht en praal op. In de dagen erna heb ik af en toe naar het thema kunnen kijken. Ik heb geen antwoorden op het hoe en wat. Ik weet alleen dat geraakt worden en geraaktheid voor mij ook hoort bij diepgang, bij zoeken, bij openstaan, bij mogen, bij Zijn! Ik heb (op dit moment) voor mezelf betekenis gegeven aan het woord diepgang en nodig iedereen uit om zijn eigen betekenis te vinden. Dus wat is of betekent diepgang voor jou?