Op deze bloedhete dag zit ik even stil, nagenietend van de afsluiting van de spiegelreflectietrajecten die wederom prachtig waren. Ik probeer aanwezig te zijn, echt te voelen en door te voelen wat er in mij leeft. Terwijl ik de juiste woorden zoek om mijn gevoelens te vangen, merk ik een mengeling van blijdschap, dankbaarheid, spanning en ontroering. Maar het is vooral de ontroering die de boventoon voert.
Ontroering om te zien en te voelen hoe wij als mensen diep met elkaar verbonden zijn. In elk thema van de deelnemers herken ik wel een deel van mezelf. Soms groot, soms klein, maar altijd is er iets dat ons bindt. Het is ontroerend en frustrerend dat iets dat zo simpel zou moeten zijn, tegelijkertijd zo veraf kan voelen. Staan we wel voldoende stil bij dat wat we gemeenschappelijk hebben, in plaats van bij onze verschillen? Ook ik zoek niet altijd het contact en zie vaak de verschillen. Maar getuige mogen zijn van mensen die in verbinding met elkaar leren, bewegen en groeien, herinnert mij elke keer opnieuw aan onze gelijkheid en gedeelde thematiek. Vandaag raakte een specifiek spiegelreflectietraject van twee heren mij. De spiegelaar zocht naar ‘de vraag’ en ‘het probleem’ dat opgelost moest worden, terwijl de professional zich afvroeg waarom hij überhaupt een vraag moest hebben. Een rijk en leerzaam proces voor beide heren. Moet er immers altijd een probleem zijn om te reflecteren? Mag je ook verkennen vanuit het vertrouwen dat iedereen gebieden heeft die het verkennen waard zijn? Uiteindelijk was een van de conclusies van de professional dat hij van de duikplank was afgesprongen om te avonturieren in de wildernis. PRACHTIG!
Natuurlijk zegt dit ook alles over mij. Het perfectionisme om altijd van de hoogste duikplank af te moeten, kan beklemmend zijn. Het vermindert de tevredenheid, omdat de duikplank altijd hoger kan. Het brengt me terug naar mijn eigen leerproces en het mezelf toestaan om te verdwalen, te vinden, te verliezen, te zijn en te accepteren.
Dankbaar
Ik ben dankbaar voor deze reis en de lessen die ik leer. Het spiegelreflectietraject herinnert mij eraan dat we allemaal met elkaar verbonden zijn in onze zoektocht naar groei en zelfontdekking. Durf van de duikplank te springen en de wildernis te verkennen. Durf te verdwalen en te ontdekken wat het leven te bieden heeft. Samen kunnen we deze prachtige reis van ontroering en verbinding maken.