Het gestolde
In dezelfde week als de inspiratiebijeenkomst met de professionals, vond ook de bijeenkomst met de spiegels plaats. Wat deze get together extra leuk maakt is dat we inmiddels met een vastere groep senioren spiegels werken. De dynamiek is hierdoor vertrouwder, huiselijker en alles voelt nog meer nabij.
In de bijeenkomst met de professionals wordt stil gestaan bij: regie nemen, zelf sturing geven, verhelderen en aanscherpen. In de bijeenkomst met de spiegels gaat het over aanwezig zijn, stuur loslaten, het proces volgen en erop vertrouwen, laveren etc.
We vragen onze deelnemers vaak om via een metafoor te kijken naar hun traject tot dan toe. Deze keer kozen we voor een vervoersmiddel als metafoor. Bijvoorbeeld een razende trein, of een trage fietstocht etc.
En daar…. uit het niks kwam uit een van de metaforen het woord…… MEANDEREN. Ik had er nog nooit van gehoord. De groep was zo lief om mij het haarfijn uit te leggen en de rest van de week heb ik getracht het woord voor mezelf in te kleuren.
Meanderen: “zich bochtig door het landschap slingeren” ofwel “natuurlijk bochtig verloop van een beekje of riviertje”. Ik vond het een tof woord doordat, in de vrije associatie in mij, het woord vertrouwen ontstond. Onze spiegel gebruikte het woord om zijn traject te duiden waarmee de spiegel naar mijn idee het vermogen om aanwezig te zijn en het proces te volgen metaforisch uitdrukte.
Niet veel later in de bijeenkomst kwam ik te spreken over het werkzame leven dat is geweest. De daaraan gekoppelde identiteit die niet meer is en plaats heeft gemaakt voor andere facetten van het zelf. Tegelijkertijd de neiging van de mens om, in het voorstellen aan elkaar, context te willen krijgen over de ander, door het werkverleden als uitgangspunt te nemen. De senior noemde het een gestold verhaal, waar pas beweging in komt als het bevraagd wordt. PRACHTIG!! Ik werd erdoor geraakt en mijn verbeelding maakte overuren. Ik zag een beeldschoon spiegelei voor me. Glanzend, fier, aanlokkelijk maar stil, gestold en bevroren in schoonheid. Totdat…totdat het aangeraakt wordt en ruimte ontstaat om te meanderen. Zonder druk, zonder route, zonder doel, zonder tempo. Enkel en alleen zich een weg zoekend in het vertrouwen dat de weg zich zal ontvouwen.
Terwijl ik kijk naar mijn eigen gestolde verhalen, gestolde verlangens en gestolde gevoelens, word ik me ervan gewaar dat ze, onder de juiste omstandigheden, met de juiste mensen en op mijn eigen tempo, bevraagd mogen worden. Vanuit verwondering, oprechte interesse en de wens aan nabijheid en samen…zijn!
Op welke manier laat jij je gestolde verhaal weer smelten of vloeien?