Inspiratiebijeenkomst
Vorige week mochten we weer genieten van een prachtige inspiratiebijeenkomst. Meestal probeer ik voorzichtig te zijn met het praten in superlatieven. Tegelijkertijd kan ik niet anders omdat het fantastisch en eervol is om, iedere keer opnieuw, onderdeel te mogen zijn van een groep willekeurige mensen, die gewoon simpel mens tot mens contact met elkaar hebben. Ik voel dan ook geen masker als ik voor de groep sta. Ze geven mij immers het vertrouwen om mee te wandelen in hun wildernis. Een scherm of masker zou hen tekortdoen.
In de inspiratiebijeenkomsten staat het delen van ervaringen centraal. Terwijl ik luisterde en observeerde, werd ik me opnieuw bewust van mijn eigen pad; het niet altijd voelen van de verbinding tussen mijn gevoelswereld en mijn mentale wereld. Inmiddels heb ik wel geleerd dat het niet altijd bewust voelen van emoties niet betekent dat ze er niet zijn. Het vraagt moed om daarop te vertrouwen, en dat vertrouwen groeit, evenals het soms achterblijvende gevoel.
Dus terwijl ik meedein op wat er is, hoor ik naast mij een prachtig gesprek tussen twee generaties. Een junior, die net op de arbeidsmarkt begint, zoekt houvast, controle en diepe inzichten om keuzes te maken. En een senior, in de herfst van haar carrière, zoekt richting, eigen regie en het vermogen om te zijn met wat er is. Beide fasen brengen een eigen complexiteit met zich mee, en toch herken ik mezelf in beiden.
Ik zie iets gebeuren tussen hen en ik realiseer me dat, in de verbinding met een ander, leren ontstaat. Het kind in ons dat niet langer gespiegeld wordt door de oude/verzorger, maar nu door de geïnteresseerde ander.