Op 18 maart was het weer zover! De start van een nieuwe ronde spiegelreflectietrajecten. We trapten af met onze senior spiegels. Zoals altijd begonnen we met vertragen en landen in het hier en nu. Deze keer hadden we gekozen voor een verhaaltje om te zakken en aanwezig te kunnen zijn. Ik probeerde mijn lichte spanningsgehijg wat in te houden, zodat ik in rust het verhaal over het voetlicht kon brengen. Het verhaal van stilte die een plek zocht om te kunnen zijn, bracht ons naar onze eigen innerlijke stilte en onze associaties met stilte. Hierna volgde de ontmoeting met elkaar; ‘wie ben ik aan de hand van je favoriete boek”. Wat zegt het boek over jou? Mooi en interessant om de ander te ontmoeten door de bril van dat wat inspireert.
Uiteindelijk kwamen we terecht bij het thema kwetsbaarheid. In duo’s werd er uitgewisseld wat kwetsbaarheid voor eenieder betekende. In de nabespreking kwam door mijn vraagstelling, ook mijn associatie met kwetsbaarheid naar voren.
Doordat een van de deelnemers mij wees op mijn vooronderstellingen, werd ik mij bewust van mijn overtuigingen ten aanzien van kwetsbaarheid. Mijn gedachten en aannames over het thema ‘kwetsbaarheid’ had ik al eerder onder de loep genomen maar om, in het moment, terug te krijgen wat je onbewust zegt, voelt anders. Een mooi moment om te kijken naar het thema kwetsbaarheid.
Na de bijeenkomst vroeg ik mij af wat maakte dat, ondanks mijn weten erover, mijn onbewuste toch vastzat aan bepaalde associaties. In het algemeen hebben mensen geen positieve associaties met het woord ‘kwetsbaarheid’. De meesten lijken het te belijden met de mond, maar in de praktijk is het zijn met de eigen kwetsbaarheid of onze diepgewortelde aannames en associaties, toch wat ingewikkelder.
Na een kleine zoektocht, realiseerde ik me dat het woord kwetsbaarheid een aantal synoniemen kent zoals; zwak, breekbaar, frêle, week, broos etc. Niet gek dus dat de associaties ook van dien aard zijn. Tegelijkertijd zijn synoniemen voor kwetsbaarheid ook, gevoelig, zacht, fijn, lief etc. De tweede set woorden, ondanks het menselijke verlangen hiernaar, haakt ook niet persé aan bij positieve gevoelens over het thema kwetsbaarheid.
Inmiddels weten velen dat kwetsbaarheid tonen en kwetsbaar durven zijn krachtige verbindingen tot stand kunnen brengen. Een manier om met alles wat is, aanwezig te zijn in jezelf, met jezelf en met de ander. Brene Brown, een Amerikaanse hoogleraar maatschappelijk werk, heeft het thema prachtig over het voetlicht gebracht en daarmee vruchtbare grond gecreëerd. En ondanks mijn hardnekkige overtuigingen ben ik een stuk wijzer geworden door het leren met en van de groep. De overtuigingen hebben zich een weg naar boven gebaand en mij de kans gegeven om iets er tegenover te zetten.
Dus: welke overtuigingen, associaties, gedachten etc. heb je ten aanzien van het thema kwetsbaarheid? En, indien nodig, wat zet je ertegenover?